Historia papieru i druku
Papier żeberkowy i welinowy: ślady sita
Układ linii w arkuszu mówi o jego formowaniu. Nie przesądza o gramaturze ani przydatności do atramentu.
Równoległe linie i drobna siatka
W tradycyjnej formie żeberkowej równoległe druty tworzą charakterystyczny układ widoczny w papierze. Forma welinowa korzysta z drobnej siatki i pozwala uzyskać bardziej równomierny obraz powierzchni. Angielskie określenia „laid” i „wove” odnoszą się do tej różnicy.
Welinowy nie znaczy pergamin
Nazwy historyczne bywają mylące. Papier welinowy pozostaje papierem, mimo językowego skojarzenia z welinem. Przy opisie dzieła lepiej ustalić rzeczywisty materiał niż wyprowadzać go z samej nazwy lub gładkości widocznej na zdjęciu.
Co zobaczymy w reprodukcji
Jeżeli fotografujemy delikatny rysunek, linie podłoża mogą współtworzyć jego wygląd. Usuwanie ich narzędziem do redukcji szumu zmienia charakter pracy. Jeżeli celem jest dokumentacja, warto zachować widoczną strukturę zamiast wygładzać ją do jednolitego tła.
W wyborze nowego papieru porównuj osobno strukturę, biel i powłokę. Gładkość nie gwarantuje identycznej czerni, a regularne żeberkowanie nie oznacza automatycznie większej trwałości. Próbkę oglądaj z obrazem zawierającym cienką linię oraz jasne przejścia. Łatwiej ocenisz wtedy, czy wzór arkusza wspiera kompozycję, czy odciąga od niej uwagę.
Wszystkie opracowania biblioteki
Bibliografia
Źródła w języku angielskim. Każdy odnośnik otwiera się w nowej karcie.
- Robert C. Williams Museum: Early Papermaking (angielski)