Historia druku atramentowego: od znaku do fotografii

Obraz z kontrolowanych kropli

Druk atramentowy tworzy obraz przez nanoszenie atramentu w zaplanowane miejsca. Tę zasadę wykorzystują urządzenia do dokumentów, fotografii i reprodukcji. Wymagania są różne: czytelny tekst, delikatny odcień skóry oraz szeroki obszar neutralnej szarości stawiają przed procesem inne zadania.

Lata osiemdziesiąte i druk przy komputerze

Archiwum HP opisuje ThinkJet wprowadzony w 1984 roku. Canon wskazuje rok 1985 jako premierę własnego BJ-80 z technologią Bubble Jet. Te wydarzenia pokazują rozwój urządzeń atramentowych do pracy z danymi komputerowymi, a nie pojedynczy początek wszystkich odmian druku strumieniowego.

Ważną zmianą było powiązanie drukowania z cyfrowym przygotowaniem treści. Użytkownik mógł zmienić dokument i ponownie go wydrukować bez wykonywania tradycyjnej formy drukarskiej. Dla obrazu artystycznego ta możliwość nabierała znaczenia wraz z rozwojem narzędzi do przetwarzania fotografii.

Ciepło albo ruch elementu

Głowica termiczna wykorzystuje pęcherzyk powstały po krótkim impulsie cieplnym. Głowica piezoelektryczna wykorzystuje zmianę kształtu elementu pod wpływem pola elektrycznego. Oba mechanizmy wywołują wyrzut kropli, lecz inaczej oddziałują na atrament.

Żeby powstała fotografia, kropla musi także trafić we właściwe miejsce i współpracować z papierem. Porównując dwa wydruki, oglądamy wynik wszystkich tych etapów: szczegóły, przejścia tonalne i charakter powierzchni.

Od elementu drukującego do systemu obrazu

Kropla musi mieć odpowiednie właściwości, trafić w zaplanowane miejsce i zachować się przewidywalnie na papierze. Jeśli któryś etap jest niestabilny, większa liczba dysz lub wyższa deklarowana rozdzielczość nie rozwiąże wszystkich problemów. Rozwój druku obejmował więc równolegle mechanikę, elektronikę i chemię.

Fotografia stawia szczególne wymagania: płynne przejścia, jasne partie, cienie i powtarzalność koloru. Napis może pozostać czytelny mimo niewielkiej zmiany tonu, podczas gdy neutralna szarość na zdjęciu będzie już odbierana jako zabarwiona. Różne zadania wymagają odmiennych sposobów oceny.

Dlaczego fotografowie potrzebowali innych papierów?

Zwykły dokument powinien przede wszystkim pozostać czytelny. W fotografii jasna partia nieba musi płynnie przejść w ciemniejszy błękit, a cień zachować szczegóły. Medium staje się częścią tego zadania. Powierzchnia matowa lub satynowa wpływa przy tym na odbiór pracy w świetle.

Rozwój drukarki, atramentu i papieru najlepiej śledzić razem. Dopiero ich połączenie daje narzędzie, którym można świadomie przygotować odbitkę fotograficzną. Historia Nash Editions pokazuje jeden z momentów, gdy taki wydruk znalazł własne miejsce w praktyce artystycznej.