Historia papieru i druku
Fotograwiura: fotograficzny ton z miedzianej płyty
Jak fotograwiura łączy fotografię z drukiem wklęsłym i dlaczego jej cyfrowa reprodukcja nie jest nową odbitką z oryginalnej płyty.
Fotografia przeniesiona na matrycę
Fotograwiura jest fotomechaniczną techniką druku wklęsłego. Obraz fotograficzny przenosi się z wykorzystaniem warstwy żelatynowej na miedzianą płytę, którą następnie trawi się. Różnice głębokości zagłębień umożliwiają przenoszenie różnych ilości farby na papier i budowanie tonów obrazu.
Nie jest to fotografia powstająca bezpośrednio w światłoczułej warstwie gotowej odbitki. Światło służy do przygotowania matrycy, a końcowy obraz jest rezultatem drukowania z płyty. To wyjaśnia bliską relację fotograwiury z innymi technikami graficznymi.
Ton, powierzchnia i ślad płyty
Przy oglądaniu oryginału można rozpatrywać osobno fotografowany motyw oraz fizyczne cechy odbitki. W reprodukcji warto sprawdzić, czy kadr obejmuje pełny obraz, margines i ewentualny odcisk krawędzi matrycy. Te elementy bywają ważne dla sposobu prezentacji pracy.
Jeśli planowana kopia ma przedstawiać wyłącznie motyw, można przygotować dodatkową wersję bez szerokiego marginesu. Wersji dokumentacyjnej nie należy jednak zastępować takim kadrem. Zachowany pełny arkusz pomaga później wyjaśnić, co pochodzi z oryginału, a co z decyzji redakcyjnej.
Jak nazwać kopię
Cyfrowy wydruk może odtworzyć widoczną ziarnistość, odcień papieru i przejścia tonalne fotograwiury. Nie odtwarza samego procesu drukowania z miedzianej płyty. Nawet bardzo podobna powierzchnia nie zmienia techniki wykonania kopii.
Precyzyjny opis brzmi „cyfrowa reprodukcja fotograwiury”. Jeżeli wydruk zawiera również sfotografowany ślad matrycy, jest on częścią obrazu w pliku, a nie nowym fizycznym odciskiem płyty.
Wszystkie opracowania biblioteki
Bibliografia
Źródła w języku angielskim. Każdy odnośnik otwiera się w nowej karcie.
- V&A: Photographic processes (angielski)