Historia papieru i druku
Chromolitografia: kolor budowany z kolejnych form drukowych
Kolejne nadruki pozwalały tworzyć barwne ilustracje przed cyfrowym zapisem obrazu. Wyjaśniamy relację między formami, odbitką i nową reprodukcją.
Oddzielne formy i wspólny obraz
Chromolitografia wykorzystuje litograficzne formy dla kolejnych kolorów. Ostateczna odbitka jest rezultatem ich nakładania oraz dopasowania. Library of Congress opisuje taki udział kamieni i barw w pokrewnym procesie fotochromowym.
Nie każda chromolitografia musi jednak zaczynać się od fotograficznego negatywu. Nazwa odnosi się do barwnego druku litograficznego, a fotochrom określa bardziej szczególny sposób wykorzystania obrazu fotograficznego.
Dopasowanie i ślad produkcji
Przy oglądaniu starej odbitki zwróć uwagę na kontury i miejsca spotkania barw. Przesunięcie warstw może być cechą konkretnego egzemplarza. W dokumentacji nie należy go automatycznie wyrównywać jak błędu współczesnego projektu.
Podpis, margines i oznaczenia także mogą należeć do historycznego obiektu. Przygotuj osobny kadr dekoracyjny, jeżeli ma przedstawiać tylko motyw. Nie nadpisuj nim pełnego zapisu arkusza.
Wydruk z obrazu w KANTA
W KANTA zamawiasz reprodukcję gotowej odbitki z pliku RGB. Nie przygotowujesz osobnego pliku dla każdego dawnego kamienia. Historyczny ślad druku jest już przedstawiony w fotografii lub skanie.
Oceń, czy drobna struktura w pliku nie tworzy mory i czy nowa faktura papieru nie konkuruje z nią. Wybór medium należy do prezentacji kopii. Nie opisuj cyfrowego wydruku jako nowej chromolitografii wykonanej z oryginalnych form.
Wszystkie opracowania biblioteki
Bibliografia
Źródła w języku angielskim. Każdy odnośnik otwiera się w nowej karcie.
- Library of Congress: The Photochrom Process (angielski)
- V&A: What is print? (angielski)